Przyjaciele i dziewczyna Phila Morrisona

    Obudził się z bólem głowy. W pierwszej chwili ironicznie się uśmiechnął na myśl o głośnej imprezie, która zakończyła się zaledwie parę godzin temu. Lecz po paru sekundach mina mu zrzedła, gdyż zorientował się, że jego dziewczyny nie ma obok niego. Dziewczyny, którą kochał - i dlatego wiele się już przez nią namęczył. Postarał się uspokoić. Zapalił papierosa, jak to miał w zwyczaju czynić każdego ranka, i spróbował przypomnieć sobie jak najwięcej z ostatniej nocy.
    Początek pamiętał. Spotkał się z Claudią na stacji metra, znajdującej się w pobliżu jej mieszkania, by razem pojechali do jego przyjaciela. Swoją drogą, pomyślał Phil, co za żałosny powód do robienia imprezy. Awans w pracy. Mark wskoczył na fotel zastępcy dyrektora sieci butików Diora. Dla Phila nie był to żaden powód do świętowania. On sam był malarzem i gardził takim traktowaniem kariery zawodowej. Ale dobrze, że Mark wydostał się z dawnego życia, gdy nie robił zupełnie nic. Mógł sobie na to pozwolić dlatego, że nieświadomi rodzice zapewniali mu jedzenie, dach nad głową i pieniądze na różne zachcianki. Wiadomo było, że taki stan rzeczy nie może trwać wiecznie, ale Mark zdawał się tym nie przejmować. W końcu jego rodzicom, kiedy dowiedzieli się, że rzucił studia, przestało się podobać finansowanie syna marnotrawnego. Uratowało go to, że miał nosa do interesów. Zawsze jakoś kombinował, żeby mieć na cytrynówkę lub trawkę. Okazało się, ku lekkiemu zaskoczeniu Phila i reszty przyjaciół, że Mark, jeśli musi - lub chce - potrafi uporać się także z trudniejszymi zadaniami. I co najważniejsze - wciąż być szczęśliwym.
    W żyłach Phila płynęło nieco mongolskiej krwi, dlatego przykładał wagę do przestrzegania obranych zasad, co ze względu na jego ideologię mogło kłócić się z przyjaźnią z Markiem. Lecz i Czyngis Chan łamał zasady. A poza tym przyjaźń była dla Phila ogromnie ważna.
    Skup się - zaciągając się głęboko, wrócił myślami do przebiegu ostatniej nocy. Na początku wszystko było okej: traktowała go jak kogoś naprawdę bliskiego, dużo się śmiali. W drodze na stację podmiejskiej kolejki, najpierw szare podziemia metra, później brązowe chodniki, zmęczone towarzystwem smutnego śniegu - wszystko to jakby rozjaśniali i rozweselali emanującym z ich splecionych dłoni szczęściem. Na to wspomnienie na twarzy Phila pojawił się grymas bólu.
    Gdy wreszcie dotarli do wielkiego dwustumetrowego, dwupiętrowego mieszkania Marka, wszystko się zmieniło. Claudia zachowywała się tak, jakby się Phila wstydziła. Nie pozwalała mu dotykać swych długich, rudych włosów, całować w pełne, czerwone usta, czy choćby mały, smukły nos. Często nawet nie spoglądała na niego swymi dużymi, zielonymi oczami.
    Phila zawsze okropnie irytowały takie zachowania. Czuł się wtedy upokorzony i zazdrosny o tego, z kim rozmawiała. I dopadała go przemożna chęć upicia się. Przypomniał sobie, że gdy oddalał  się wczoraj od tłumu, by utopić złość w wódce, Claudia gawędziła z Frankiem, za którym nie przepadał. Frank, podobnie jak Mark, pracował na wysokim stanowisku w jakiejś korporze, tyle że, w przeciwieństwie do niego, Frank gdzieś miał przyjaciół. Trzeba było mu przyznać, że do pozycji i pieniędzy doszedł bez niczyjej pomocy, ale to sprawiało, że był ohydnie zarozumiały i, ubranemu w drogie i modne ciuchy, wydawało mu się, że wszystko mu wolno.
    Phil nie pamiętał wiele więcej: rozmowę z Peterem, najlepszym przyjacielem, któremu pewnie się żalił. I jeszcze stojące przed nim na stole kuchennym kieliszek oraz butelkę polskiej wódki.
    - Właściwie dlaczego miała ze mną spać? Mogła równie dobrze wrócić do domu. - myślał teraz, gasząc papierosa po przeprowadzeniu retrospekcji. - Jak to dlaczego?! Dlatego, że jest moją dziewczyną! - odpowiedział sobie w myślach. - To przez to te wszystkie problemy, brak ci pewności siebie - osądzał sam siebie. Muszę pokazać, że jestem coś wart i należy mi się szacunek.
    Wstał, żeby wylać z siebie trochę alkoholu i zobaczyć, jak się wokoło sprawy mają. Przechodząc obok pokoju Marka, uchylił drzwi i zajrzał do środka. Mark siedział zgarbiony na brzegu łóżka i palił papierosa. Za nim ktoś spał, szczelnie otulony kołdrą. Na widok Phila uniósł rękę w powitalnym geście, nie zmieniając posępnego wyrazu twarzy.
    - Jak tam? - zapytał Phil.
    Teraz Mark uśmiechnął się, jak to on, zarówno szczerze, jak głuptawo.
    - Boli mnie głowa - odpowiedział wciąż z uśmiechem na ustach. - I chyba jeszcze mnie trzyma. No i przespałem się z jakąś laską, a nie wiem nawet, jak ma na imię.
    - Claudia - dobiegł ich niewyraźny, kobiecy głos spod kołdry leżącej za Markiem.